تفاوت بین قیمت پیشنهاد و قیمت سؤال

عبارت "پیشنهاد و سؤال" ، همچنین به نام پیشنهاد و قیمت پیشنهاد ، مربوط به نقل قول هزینه دو طرفه است که تمام هزینه های مورد انتظار را که در آن می توان امنیت را می توان در یک زمان معین خریداری و فروخته کرد ، نشان دهد. قیمت سؤال به مقدار پایه ای که یک فروشنده برای آن امنیت معادل می گیرد ، می پردازد. قیمت پیشنهاد به بیشترین ارزش خریدار برای سهم سهام یا امنیت دیگر پرداخت می کند. مبادله ، معامله یا تجارت هنگامی اتفاق می افتد که یک خریدار در بازار بهترین پیشنهاد را در دسترس بپردازد یا با بالاترین پیشنهاد به فروش برسد.

ظرفیت های مبادله مالی مانند یک خانه حراج است که در آن پشتیبانان مالی ، چه افراد ، مشارکت و چه ایالت ها ، اوراق بهادار خرید و مبادله را خریداری می کنند.

تضاد بین قیمت و قیمت درخواست یا گسترش ، نشانه مهمی از نقدینگی منبع است. به عنوان یک قاعده کلی ، هرچه گسترش آن کوچکتر باشد ، نقدینگی بیشتر می شود.

دانستن گزینه های مختلفی که برای تجارت وجود دارد ، ضروری است که شامل درک پیشنهادات و درخواست قیمت ها نیز می شود. با اکثر چیزهایی که مشتریان خریداری می کنند ، قیمت سهام هم توسط فروشنده و هم خریدار تعیین می شود.

معنی قیمت پیشنهاد:

قیمت پیشنهادی هزینه ای است که خریدار مایل به خرید دارایی است ، خواه یک امنیت ، منبع ، محصول ، قرارداد یا کالا باشد. در بسیاری از بخش های تجاری و دیدگاه ها به طور اتفاقی به عنوان "پیشنهاد" شناخته می شود.

در بیشتر موارد ، پیشنهاد پایین تر از هزینه پیشنهادی یا ارزش سؤال است ، این هزینه ای است که افراد در آن می فروشند. تمایز بین دو هزینه به عنوان گسترش پیشنهادات شناخته شده است.

پیشنهادات توسط سازندگان بازار برای امنیت بی وقفه ارائه می شود و به همین ترتیب ممکن است در شرایطی که یک فروشنده درخواست می کند یا خواستار قیمتی است که می توانند بفروشند ، ارائه شود. گاهی اوقات ، یک خریدار بدون در نظر گرفتن اینکه آیا یک فروشنده به طور مؤثر امیدوار به فروش نیست ، پیشنهاد را معرفی می کند ، در این صورت به عنوان یک پیشنهاد ناخواسته تلقی می شود.

قیمت پیشنهاد این است که خریدار چقدر پول برای امنیت پرداخت می کند. این از ارزش فروش (سؤال یا پیشنهاد) جدا شده است ، که مبلغی است که یک فروشنده برای آن امنیت می فروشد. تضاد بین این دو هزینه به عنوان گسترش به آن اشاره شده است. گسترش روشی است که سازندگان بازار (MMS) استنباط می کنند. پس از آن ، هرچه گسترش بیشتر باشد ، سود برجسته تر خواهد بود.

قیمت های پیشنهادی اغلب به صراحت برای تصحیح یک نتیجه سودمند از سوی واحد تجاری پیشنهاد می شود. به عنوان مثال، اگر قیمت پیشنهادی یک محصول چهل روپیه باشد، و خریدار باید سی روپیه برای یک محصول بپردازد، می تواند پیشنهادی بیست روپیه ارائه دهد و ممکن است با رضایت به مصالحه در بین جایی که نیاز داشت، دو بار در مورد نادیده گرفتن چیزی فکر کند. در هر صورت بودن

هر زمان که خریداران مختلف مناقصه ارائه دهند، می تواند به یک جنگ مناقصه تبدیل شود که در آن حداقل دو خریدار پیشنهادات به تدریج بالاتر ارائه می دهند. به عنوان مثال، یک شرکت ممکن است قیمت پیشنهادی را از روپیه تعیین کند. 5000 روی یک محصولمناقصه گر X می تواند پیشنهادی معادل روپیه ارائه دهد. 3000. پیشنهاد دهنده Y ممکن است روپیه پیشنهاد دهد. 3000 و روپیه500. پیشنهاد دهنده X ممکن است با روپیه مخالفت کند. 4000.

در پایان، زمانی که خریدار معامله ای را انجام دهد که مخالفانش تمایلی به انجام آن ندارند، هزینه ای تسویه خواهد شد. این برای فروشنده بسیار ارزشمند است، زیرا به خریداران بستگی دارد که هزینه های بیشتری را نسبت به زمانی که خریدار آتی منفرد وجود داشته باشد، دنبال کنند.

در مورد بورس، ارزش پیشنهادی به بالاترین مقدار نقدی اشاره دارد که خریدار مایل برای آن هزینه می کند. بیشتر تخمین های هزینه مظنه، همانطور که توسط خدمات مظنه فروشی و در تابلوهای سهام نشان داده شده است، بالاترین هزینه پیشنهادی قابل دسترسی برای یک کالا، سهام یا محصول معین است. قیمت درخواستی یا پیشنهادی نشان داده شده توسط خدمات مظنه ی مذکور، مستقیماً به کاهش ترین قیمت درخواستی برای یک سهم یا کالای موجود مربوط می شود. در بازار اختیار معامله، هزینه های پیشنهادی نیز می تواند بازارساز باشد، با این فرض که بازار قرارداد اختیار معامله نقدینگی نیست یا به نقدینگی کافی نیاز دارد.

معنی قیمت درخواستی:

قیمت درخواستی که به آن پیشنهاد، هزینه درخواستی، قیمت پیشنهادی یا اساساً درخواست نیز می گویند، ارزشی است که فروشنده اعلام می کند که تصدیق خواهد کرد.

فروشنده ممکن است قیمت درخواستی بیان شده را قابل مذاکره یا ثابت باشد. شرکت یعنی فروشنده پیشنهاد می کند که هزینه ثابت است و تغییر نمی کند.

در پیشنهاد و درخواست، از عبارت هزینه درخواستی به جای عبارت هزینه پیشنهادی استفاده می شود. تضاد بین قیمت پیشنهادی و قیمت پیشنهادی به عنوان اسپرد شناخته می شود.

تفاوت بین قیمت پیشنهادی و قیمت درخواستی:

قیمت مناقصه

قیمت را بپرسید

قیمت پیشنهادی بیشترین ارزشی است که خریدار برای سهام یا هزینه اوراق بهادار می پردازد.

قیمت درخواستی ارزش پایه ای است که فروشنده سهام یا هزینه اوراق بهادار را می فروشد.

بگویید هزینه پیشنهادی روپیه16 در 130، که به این معنی است که خریداران بالقوه با قیمت روپیه پیشنهاد خواهند کرد. 16 برای حداکثر 130 سهام.

هزینه Rs را بپرسید. 28 x 109 واقعاً قصد دارد فروشندگان بالقوه آماده ارائه با این هزینه به 109 سهام باشند.

هزینه پیشنهاد هزینه فروش برای آنها است و بنابراین آنها سعی می کنند بیشترین خریداران را از بین ببرند.

بپرسید قیمت هزینه ای است که نمایندگان سهام آن را خریداری می کنند و به تبع آن ، آنها سعی می کنند هزینه را از سمت خود پایین بیاورند.

فروشندگان سهام از هزینه پیشنهاد استفاده می کنند.

خریداران هزینه سهام از هزینه درخواست استفاده می کنند.

اینها در حال حاضر بیشترین پیشنهادات یا پیشنهادات در حال حاضر خواهند بود و مطابق با پیشنهادات یا پیشنهادات پایین تر نیز وجود خواهد داشت.

این بالاترین سؤال از هم اکنون است و پیشنهادات یا پیشنهادات بالاتری در یک خط نیز وجود خواهد داشت.

کدام نرخ بالاتر است؟

نرخ پیشنهاد به طور کلی یک نقل قول چپ است و دقیقاً قیمت سؤال نیست.

هزینه سؤال بالاتر از هزینه پیشنهادی است و در نیمه سمت راست نقل قول است.

این نرخ به طور معمول بالاتر از هزینه بازار سهام خواهد بود.

هزینه درخواست در بیشتر موارد زیر هزینه بازار از سهام خواهد بود.

نتیجه:

گسترش پیشنهادات می تواند به طور گسترده ای نوسان داشته باشد ، مشروط بر سهام یا امنیت و بازار. سازمان های تراشه آبی که میانگین صنعتی داو جونز را تشکیل می دهند ، ممکن است یک پیشنهاد از پیشنهادات خود را نشان دهند ، در حالی که یک سهام کوچک ممکن است دارای پیشنهاد پیشنهادی به اندازه 50 سنت یا بیشتر باشد.

گسترش پیشنهادات می تواند در مواقع ناآرامی یا ناآرامی در بازار به طرز چشمگیری گسترش یابد زیرا فروشندگان نمی توانند با هزینه ای از آستانه خاص خریداری کنند ، و علاوه بر این ، بازرگانان یا فروشندگان نیز آماده تأیید هزینه ها تحت یک سطح خاص نیستند.