سلطنت های خلیج فارس و رقابت دریایی

برای درک مانده های فعلی و آینده قدرت در خلیج فارس ، نگاه کردن به بنادر تجاری ضروری است. کشورهای خلیج فارس به عنوان بخشی از فرآیندهای تنوع اقتصادی خود به شدت در زیرساخت های دریایی سرمایه گذاری می کنند. آنها باید سرمایه گذاری های مستقیم و کالاهای خارجی را برای تبدیل اقتصادهای محور نفت به ساختارهای اقتصادی پس از روغن جذب کنند و از طریق ایجاد مناطق اقتصادی ویژه (SEZ) ، صنعتی سازی ملی را توسعه دهند."چشم انداز 2030" سعودی و "برنامه تدارکات عمان 2020" چارچوبی کلی برای سرمایه گذاری های دولت در این بخش تعیین کردند ، در حالی که امارات متحده عربی (امارات) و قطر قبلاً تنوع اقتصادی را آغاز کرده اند.

در سلطنت های خلیج فارس ، بنادر و شهرهای جدید جایگزین آسمان خراش ها در برنامه ریزی شهری شده اند: پروژه های مگا افقی ، و هیچ برج عمودی تر ، فصل جدیدی از نفوذ ژئوپلیتیکی و فعالیت منطقه ای را نشان می دهد. مهمتر از همه ، آنها نمایانگر یک روش به روز شده و پس از مدرن برای اعمال قدرت دریایی هستند. تعداد زیادی از زیرساخت های دریایی همسایه و جاه طلب می توانند رشد متقابل و شاید تثبیت منطقه ای را تقویت کنند: NEOM درخشان ترین نمونه است.

ارائه NEOM

NEOM پروژه ای است که اخیراً توسط عربستان سعودی به عنوان پرچمدار تحول پس از روغن ریاض فاش شده است: یک شهر بزرگ با مناطق تجاری ، استراحتگاه ها و بنادر ، در میان شمال غربی عربستان سعودی ، اردن و مصر (جنوبی سینا). در تاریخ 5 مارس ، در قاهره ، ولیعهد سعودی محمد بن سلمان و رئیس جمهور مصر ، عبدال فتح السیسی ، یک صندوق مشترک 10 میلیارد دلار ایجاد کردند ، در حالی که عربستان سعودی در حال مذاکره برای اجرای این پروژه در Aqaba هستند. NEOM توسط سعودی ها به عنوان یک مناسبت برنده برای رونق مشترک اعلام شده است. علاوه بر این ، "پروژه دریای سرخ" ، یکی دیگر از ابتکارات سعودی ، قصد دارد تا حدود 50 جزیره کوچک دریای سرخ را به استراحتگاه های لوکس برای گردشگری کروز تبدیل کند.

این برنامه های گسترده در حال تقویت روابط سعودی-مصر-اردن (و سهولت بیشتر روابط ریاض با اسرائیل) است و اختلافات سیاسی متناوب را هموار می کند. اما پروژه های NEOM و دوقلوی در دریای سرخ نه تنها امور تجاری نیستند-آنها همچنین در مورد ژئوپلیتیک در یک منطقه بسیار ناپایدار هستند ، که توسط بی ثباتی سینا و فعالیت های جنگ حوثی ها (موشک ، موشک ، قایق های بدون سرنشین انفجاری و مین های آب) تهدید می شوند. در امتداد ساحل غربی یمنی. نظامی سازی دریای سرخ یک روند واضح است (توافق نامه ها و پایگاه های نظامی ، نیروی دریایی مستقر) ، اما همچنین یک "استراتژی تفرجگاه" نرم تر که توسط عربستان سعودی از طریق سرمایه گذاری های گسترده و "شهرهای برند" دنبال می شود برای به دست آوردن اهرم و خفه کردن خفگی وجود دارد.-نکته ها. پروژه های مگا مانند NEOM نه تنها روشهای عجیب و غریب و ساده برای خرج کردن پول (همانطور که بعضی اوقات توسط برخی از ناظران نشان داده می شود) هستند ، بلکه آنها همچنین تلاش های "اوراق بهادار نرم" در مناطق بحرانی هستند.

از طرف دیگر ، حضور زیرساخت های دریایی همسایه می تواند به ظرفیت بیش از حد منجر شود: یک برآمدگی بندر واقعی در خلیج شمالی در حال افزایش است. هشت بندر در حال توسعه در امتداد ساحل عربی خلیج فارس (دامام ، شووائیخ ، شوائیبا ، مبارک الخبیر ، خلیفه بن سلمان ، بندر حمد ، بندر خلیفه و جبل 'علی) و چهار بر روی ایرانی (بندر امام خمیینی در خزستان در خزستان واقع شده است.، بوشر ، عاملو و شهید رجائی در بندر E-ابباس ، منطقه هورموزگان). فراتر از رقابت مداوم سعودی و ایرانی ، شکاف سیاسی در شورای همکاری خلیج فارس (GCC) چشم انداز ادغام اقتصادی را تضعیف می کند ، بنابراین همکاری بین بنادر تجاری. بحران قطر از اواسط سال 2017 فصل جدیدی را در روابط GCC افتتاح کرد و نشانگر ظهور ناسیونالیسم نهفته در منطقه خلیج فارس است. در حال افزایش ژئوپلیتیک بنادر در حال رونمایی بیشتر از این روند است.

به دلیل تحریم همسایگان ، دوحه اکنون باید از مسیر صادرات مجدد جبل ‘علی عبور کند. قطر افتتاح بندر حمد را در سپتامبر 2017 برای مقابله با این بحران تسریع کرد. این ظرفیت نهایی 6 میلیون واحد معادل بیست پا (TEU) خواهد داشت. بندر حمد با هدف تبدیل شدن به گزینه جایگزین صادرات مجدد برای جبل ‘علی ، اتصالات خدماتی هفتگی با عمان ، کویت و هند برقرار کرد. قطر همچنین برای دور زدن محاصره ، یک پیمان حمل و نقل با ایران و ترکیه امضا کرد ، یک مثلث تجاری که در آن بندر ایران بوشر قطب اصلی است.

کویت، قطر، امارات متحده عربی و عمان به طور مداوم در توسعه بندر سرمایه گذاری کرده اند و عربستان سعودی همچنین در حال توسعه بندر ملک عبدالعزیز در دمام (ظرفیت نهایی 4 میلیون TEU) است که دروازه واردات از سرزمین اصلی عربستان است. همه بنادر کویت در حال بازسازی هستند: شویخ، بندر تجاری اصلی، و همچنین بندر دوم، شعیبا، ارتقا خواهد یافت. اما تغییر دهنده واقعی بازی، بندر مبارک الکبیر (و منطقه آزاد مرتبط با آن)، در جزیره بوبیان است. این تأسیسات، با ظرفیت برنامه ریزی شده 3. 6 میلیون TEU، با توجه به نزدیکی و رقابت بالقوه آن با بندر بزرگ الفاو عراق، که در حال حاضر در بصره در حال ساخت است، برای مدت طولانی مورد رقابت عراق بود. بندر بزرگ بحرین، بندر خلیفه بن سلمان (1. 1 میلیون TEU) یک زیرساخت جدید است که از سال 2009 کاملاً عملیاتی شده است و به عربستان سعودی متصل است و به بندر عسلویه ایران بسیار نزدیک است.

چین قرارداد ساخت خط آهن اتصال بندر بوشهر به شیراز را امضا کرد: این امر عرضه به سمت آسیای مرکزی را تسهیل می کند. در امارات، بندر خلیفه در ابوظبی، اولین رقیب مستقیم جبل علی، تصمیم گرفت ظرفیت خود را نیز افزایش دهد (تا به 6 میلیون TEU برسد): شش ماه پس از جبل علی اعلام شد. بندر شهید رجایی واقع در بندرعباس، تاسیسات اصلی کانتینری ایران با ظرفیت 4 میلیون TEU است که در چارچوب یک نوسازی و توسعه عمومی ایران پس از سال 2015، به 6 میلیون TEU افزایش خواهد یافت. زیرساخت های بنادر

در خلیج عمان ، خور فاکان (شارجه امارات ، امارات) و سهار (عمان) از عامل "فراتر از هورموز" بهره مند می شوند. این بنادر در حال افزایش در خارج از تنگه هورموز قرار می گیرند ، به این ترتیب آنها تحت تأثیر یک محرمانه فرضی و موقتی از گذرگاه یا تهدیدات ناشی از منطقه قرار نمی گیرند. Khor Fakkan (3. 4 میلیون TEU) تنها بندر اماراتی است که در فراتر از هرموز واقع شده است ، با یک شاخص رقابت درخشان ، به علاوه یک پیش بینی تجارت روشن به سمت قاره هند و آفریقای شرقی. Sohar (2 میلیون Teus) ، در ساحل دره Omani Batinah ، بر انتقال در سراسر شبه جزیره عربستان متمرکز شده است. با توجه به عمان ، الدوقه ستون استراتژی سلطانیت برای توسعه پس از روغن است: طبق گزارش ها با اتمام 85 ٪ (با ظرفیت نهایی 3. 5 میلیون TEU) ، این مرکز به قطب صادراتی خلیج فارس برای مواد صنعتی تبدیل می شود. جنوبی ترین بندر عمانی جنوبی ، سالاله در استان دافر ، در حال بازسازی است. این لاینچپین انتقال ، که از نظر جغرافیایی در دریای عرب پیش بینی شده است ، دارای ظرفیت 5 میلیون TEU است ، اما پیش بینی می شود که به 7. 5 میلیون نفر برسد.

در حال حاضر ، Jebel 'Ali قطب منطقه ای است ، اما در دوره میان مدت ، تعدادی از بنادر سلطنت خلیج فارس (بندر و بندر عبدالله پادشاه در عربستان سعودی ، بندر خلیفه در ابوظبی ، الدال و صلاح در عمان) می روندبرای محدود کردن مسافت با جبل علی از نظر ظرفیت ، سهام بازار ، سرمایه گذاری های بین المللی و ارتباطات تجاری. از منظر وسیع تر ، پروژه های بزرگ زیرساختی مانند بنادر گواتار در پاکستان و چاباهار در ایران احتمالاً رقابت بین بازیکنان حوزه خلیج فارس را تقویت می کند ، آزمایش مقاومت در برابر رتبه بندی دبی را انجام می دهد: گوادر توسط چین پشتیبانی می شود و سرمایه گذاری هایی را نیز از عربستان سعودی جذب می کند ، در حالی که Chabahar پایدار استتوسط هند.

ژئوپلیتیک بندر در GCC بر افول سازمان منطقه ای و ظهور موازی سعودی-امیراتی: بنادر سعودی و اماراتی با یکدیگر رقابت نمی کنند و امارات نیز در توسعه بنادر سعودی (در جده) سرمایه گذاری می کند. عدم وجود یا سطح پایین رقابت بین ریاض و ابوظبی در حوزه دریایی تجاری مطمئناً توسط روابط سیاسی خطی کمک می کند ، بلکه توسط جغرافیا نیز کمک می کند: عربستان سعودی بر بنادر دریای سرخ تمرکز دارد (سواحل غربی سعودی 70 ٪ از سعودی ها را در و در وهله می کند. از محموله) ، در حالی که امارات متحده عربی می تواند فقط در خلیج فارس یا در سواحل یمن جنوبی تحت تأثیر اماراتی سرمایه گذاری کند. تنها رقابت نوپا در دریای سرخ شامل دو بندر ، بسیار نزدیک سعودی ، بندر جده اسلامی و بندر جدید پادشاه عبدالله است که به لطف یک سرمایه گذاری مشترک بین گروه بینلادین سعودی ، اولین بندر خصوصی و بودجه در عربستان سعودی است. و ایمار

در مقابل ، احتمالاً رقابت در فدراسیون امارات متحده عربی بین ابوظبی (بندر خلیفه) و دبی (جبل ‘علی) و همچنین بین بنادر اماراتی و عمانی رشد خواهد کرد. در حال حاضر ، پورت ژئوپلیتیک تعادل قدرت در GCC را ضبط می کند. با نگاهی به سمت تجاری رقابت ، بنادر خلیج فارس برای جلوگیری از خطر بیش از حد ، باید لبه های رقابتی را شناسایی و توسعه دهند.

بنادر اصلی خلیج فارس

این مقاله یک نسخه کوتاه تر و اصلاح شده از تحلیل نویسنده "قدرت های خلیج فارس: رقابت دریایی در اقیانوس غربی هند" ، موسسه مطالعات سیاسی بین المللی ایتالیایی (ISPI) است.